ความบังเอิญที่สบตาของคนเดินผ่านกัน
--------------------------------------
M    i    r    a    c    l    e           b    e    g    i    n  *

ใครจะรู้ว่าทะเลในวันนั้น
นอกจากผมจะพบความสวยงามของมันแล้ว

น้ำใส หาดทรายขาว ท้องฟ้าใส

ผมยังพบ ค น แ ป ล ก ห น้ า *
ที่บังเอิญได้สบตา และเดินผ่านกันไป..อีกด้วย !!

------------------------
ผมสงสัยว่าภายใต้แว่นตาสีชาอันนั้น
ซ่อนดวงตาแบบไหนไว้กันหนอ ?
ดวงตาที่อาจจะบอกทุกอย่างกระจ่างใจเหมือนท้องฟ้า
หรือลึกลับและไม่อาจล่วงรู้อะไรได้เหมือนท้องทะเล
จนกระทั่งเขาได้บังเอิญมองมา
ผมจึงได้รู้ว่า
.. ด ว ง ต า ข อ ง ผ ม * ต่างหากที่กำลังบอกความหมายในใจกับเขา ..
------------------------

ท่ามกลางผู้คนที่รายล้อมมากมาย
ผมบอกไม่ได้ว่าทำไม จึงมีดวงตาที่ลอบมองไปที่เขาแต่เพียงผู้เดียว
เวลาที่เขายิ้ม หัวเราะ หรือ แม้แต่มองไปที่อื่น ผมก็คอยแต่จะมองตาม
พลางคิดในใจว่า วั น นี้ .. ดี จั ง *

คนที่เดินผ่าน :: ปิยะ ศาสตร์วาหา

........................................
พระอาทิตย์ลับเส้นขอบฟ้าที่กั้นน้ำทะเลกับฟ้าออกจากกันไปแล้ว
ผมกับเขาค่อยๆ ใกล้กันเข้ามาทีละนิด .. ทีละนิด
ผมบอกไม่ถูกเหมือนกันว่า ทำไมใจเต้นแรงทุกที ที่เราเดินผ่านกัน
บางครั้งเป็นความบังเอิญของเขา และบางทีเป็นความตั้งใจของผม
ในหัวผมเหมือนมีเครื่องจักรกลที่คอยป้อนข้อมูลว่า
"ลองเข้าไปใกล้อีกนิด และบอกเขาสิ ว่าเรากำลังคิดอะไร"
และผมกำลังที่จะทำอย่างที่ .. สมองสั่ง

........................................

ในชั่ววินาทีที่ผมกำลังจะเดินเข้าไปให้ใกล้กว่านี้
ดูมันยาวนานนับชั่วโมงเลยทีเดียว
และหากผมจะเพียงรู้ความจริงก่อนหน้านี้
ผมอาจจะอยากยืดเวลานั้นไปให้นานและนานยิ่งกว่า
หากผมจะไม่บังเอิญรู้ว่า .. เ ข า มี ใ ค ร ที่ จั บ จ อ ง หั ว ใ จ อ ยู่ *
และสายตาที่บังเอิญมองผ่านมาสบตา
เป็นเพียงสายตาจากคนแปลกหน้าที่เดินผ่านมาด้วยความบังเอิญเท่านั้น

ผ่านมาสามวันแล้ว..
ที่ผมยังจำสายตานั้นได้ไม่ลืมเลือน
และผมต้องไม่ลืมด้วยว่า เขามีใครอยู่
และผมต้องเตือนตัวเองไม่ให้ลืมว่า เราเองก็มีใครเช่นกัน
ต้องไม่ลืมว่าความบังเอิญพาให้เรามาเจอกัน
ความบังเอิญที่เขาพูดคุย มองตา และไถ่ถามอะไรจากผมมากมาย
แต่เขาจะไม่มีวันรู้เลยว่า มันเป็นความตั้งใจที่ผมสบตาและแอบเก็บเขาไว้ในใจจนถึงวินาทีนี้

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

ใน ค ว า ม ม หั ศ จ ร ร ย์ ที่เกิดขึ้นในชีวิตของคนเรา
ผมถือเอาเขาเป็นความมหัศจรรย์ที่เกืดขึ้นและผ่านพ้นไปเหมือนสายลม
ที่พัดผ่านมาให้รู้สึกสบาย รู้สึกดี
แม้ไม่อาจไขว่คว้าไว้ได้ตลอดกาล
หากในความทรงจำหนึ่งในร้อยที่มี เ ข า จ ะ ค ง อ ยู่ ต ร า บ เ ท่ า ที่ ล ม ยั ง พั ด ผ่ า น ตั ว ผ ม

----------------
ความบังเอิญที่คนแปลกหน้าสองคนได้เดินผ่านกัน
อาจจะสบตากันด้วยความไม่ตั้งใจ
แต่ขอให้รู้ไว้หน่อยเถิดว่า คุ ณ คื อ ค น แ ป ล ก ห น้ า ที่ ส ว ย ง า ม ที่ สุ ด เท่าที่เคยเดินผ่านกัน
----------------

[  :: เ ลิ ฟ เ ว อ ร์ บ อ ย ::  ]
13 ส.ค. 2551 เวลา 00:58 น.